You are here: Home > Energetyka > Równanie Velandera

Równanie Velandera

Aby uzyskać rzeczywistą wartość kosztów składających się na koszt mocy na poszczególnych poziomach, uwzględniono fakt, że różne poziomy napięcia nie przyczyniają się jednakowo do koniecznego maksymalnego obciążenia, tak jak jest to w przypadku przepływu energii. Rozwiązanie tego problemu wymaga znajomości maksymalnego obciążenia w stacjach transformatorowych na poszczególnych poziomach. Relacje pomiędzy tymi maksymalnymi obciążeniami wskazują udziały kosztów mocy, które należy przypisać poszczególnym poziomom. Takie badania doświadczalne są bardzo czasochłonne i kosztowne, więc w celu uzyskania niezbędnych danych zdecydowano się skorzystać z wyników badań duńskich. Wspomniane badania wykonano w Danii na początku lat osiemdziesiątych. Zastosowana wówczas metoda nazywa się korelacją Velandera [3]. Na poszczególnych poziomach napięcia dodaje się element mocy do każdego poziomu zużycia, przy danym maksymalnym zapotrzebowaniu.

Równanie Velandera ma następującą postać: P = a W + b , (1) gdzie: P – założone maksymalne zapotrzebowanie na poszczególnych poziomach, W – przepływ energii, a i b – parametry strukturalne równania, określone w wyniku badań empirycznych.

Szacując wartość P, można określić procentowy udział kosztów mocy danego poziomu napięcia w kosztach poszczególnych poziomów. Na przykład, koszty mocy na poziomie A trzeba podzielić pomiędzy wszystkie trzy poziomy, niezbędne do zrealizowania przepływu energii na poziomach B i C.

Przy wykorzystaniu powyższej metody otrzymuje się zarówno koszty energii, jak i koszty mocy dla poszczególnych poziomów napięcia. Pozwala to na skalkulowanie właściwych taryf dla Warszawy. W tym celu przygotowano komputerowy arkusz kalkulacyjny.

Leave a Reply