You are here: Home > Energetyka > Optymalizacja długoterminowego planu rozwoju systemu energetycznego

Optymalizacja długoterminowego planu rozwoju systemu energetycznego

Dalsze zastosowania to modelowanie kontraktów zakupu i sprzedaży oraz połączeń systemu wytwarzania z sąsiadującymi elektrowniami lub rynkami hurtowymi.

Punktem wyjścia w modelowaniu funkcji kosztów produkcji energii elektrycznej jest określenie przyrostu „obciążenia” i „obciążenia systemu.” Pojęcia te dotyczą ilości energii, jaka musi być wytworzona przez jednostki wytwórcze danego przedsiębiorstwa energetycznego dla zaspokojenia potrzeb energetycznych jej końcowych użytkowników wielkość ta obejmuje straty w przesyle i dystrybucji.

Niezmiernie ważna w planowaniu wytwarzania energii elektrycznej jest optymalizacja długoterminowego planu rozwoju systemu energetycznego. Jej głównym zadaniem jest odpowiedź na pytanie, kiedy, jakiego typu i ile mocy wytwórczej jest wymagane dla zaspokojenia przyszłego wzrostu obciążenia (zapotrzebowania). Odpowiedź na to pytanie wynika z analizy niezawodności systemu wytwarzania, ilość niezbędnych mocy wytwórczych w poszczególnych latach horyzontu czasowego jest wynikiem współzależności prawdopodobieństwa utraty zdolności wytwórczej (PUZW) i tempa wzrostu szczytowego obciążenia systemu.

Wraz ze wzrostem zapotrzebowania na moc systemu wzrasta prawdopodobieństwo utraty zdolności wytwórczej, co z kolei powoduje zapotrzebowanie na dodatkowe jednostki wytwórcze.

Decyzje co do typu technologii czy elektrowni lub bloków energetycznych (np. jądrowe, węglowe, turbiny gazowe czy wodne) wprowadzanych do systemu podejmuje się na podstawie wyników analizy kosztów produkcji i inwestycji. Koszty produkcji i koszty inwestycji alternatywnych wariantów inwestycyjnych dodaje się, aby uzyskać koszt całkowity. Porównując skumulowane wartości bieżące rozpatrywanych alternatywnych rozwiązań, dokonuje się wyboru typów dodatkowych mocy wytwórczych o najniższych kosztach.

Leave a Reply