You are here: Home > Energetyka > Kształtowanie taryf dla Stołecznego Zakładu Energetycznego S.A.

Kształtowanie taryf dla Stołecznego Zakładu Energetycznego S.A.

Metodą zalecaną jest zastosowanie modelu taryf A-B-C, w którym odbiorcy z poszczególnych grup (A, B lub C) płacą stawkę opartą na kosztach ponoszonych dla zaspokojenia Ich potrzeb.

Podstawą modelu jest energia zakupiona na rynku hurtowym i przesyłana na różnych poziomach napięcia. Określono następujące poziomy taryf dla grupy A (110-15 kV), grupy B (15-0,4 kV) i grupy odbiorców C – dokonującej zakupów na poziomie 0,4 kV.

Stołeczny Zakład Energetyczny S.A. będzie dokonywał zakupów na rynku hurtowym po istniejących cenach. Dla ustalenia kosztów krańcowych – zarówno krótko-, jak i długoterminowych różne składniki kosztów rozdzielono na koszty mocy I koszty energii. Koszty mocy są związane z kosztami zapewnienia mocy niezbędnej przy maksymalnym zapotrzebowaniu i dlatego element ten jest zbliżony do przyrostu krótkoterminowych kosztów krańcowych, potrzebnego do uzyskania długoterminowych kosztów krańcowych. Koszt energii składa się wyłącznie z kosztów zmieniających się wraz z dystrybucją. Przeciętne koszty energii są więc równe krótkoterminowym kosztom krańcowym. Tabela 10.1 przedstawia wykorzystywane w taryfach składniki kosztów oraz podział tych kosztów między energię i moc.

Koszty zakupu na rynku hurtowym są tworzone zarówno przez składnik energii, jak i składnik mocy. Nawet jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne ma do czynienia z ujednoliconą taryfą, w kształtowaniu taryf przez dystrybutora musi być uwzględniony ten podział, aby odbiorcy otrzymali właściwe sygnały cenowe. Koszty paliwa w sferze produkcji, przynajmniej w wytwarzaniu energii cieplnej, stanowią wg doświadczeń zachodnich ok. 50% kosztów całkowitych.

Kalkulacja kosztów krańcowych produkcji przy wykorzystaniu modelu ELFIN wskazuje, że udział procentowy paliw w kosztach zmiennych będzie wynosił 60-78% w latach 1995-2015. Przy kalkulowaniu taryf na lata 1995-2015 wykorzystano określony przez ELFIN-a procentowy podział kosztów zakupu pomiędzy składniki energii i mocy. Dla roku 1993, przy rozdziale kosztów pomiędzy energię a moc zastosowano proporcję 70/30.

Część kosztów eksploatacji, konserwacji i remontów zmienia się wraz z wielkością sprzedaży. Dlatego część kosztów jest związana z mocą, a część z energią. Zgodnie z wynikami duńskich badań doświadczalnych przyjęto tu proporcję 75/25.

Ponieważ przedsiębiorstwo energetyczne posiada pewną część sieci przesyłowej zarówno wysokiego, jak i średniego napięcia, a energię elektryczną sprzedaje na wszystkich poziomach, należy podzielić całkowite koszty przedsiębiorstwa pomiędzy poszczególne poziomy, jak to pokazano w tab. 10.2.

Leave a Reply