You are here: Home > Energetyka > Ekonometryczne podejście do prognozowania

Ekonometryczne podejście do prognozowania

W literaturze wyróżnia się trzy podstawowe sposoby opracowywania modeli prognostycznych zapotrzebowania na energię: ekonometryczny, inżynierski (zwany też: zużycia końcowego) oraz zintegrowany (inżyniersko-ekonometryczny).

Ekonometryczne podejście do prognozowania wykorzystuje zbiór różnych zasad ekonomicznych i metod statystycznych dla określenia, co może się zdarzyć w przyszłości na podstawie poprzednich wzorców zachowań, zależności i tendencji. Podejście to składa się z określenia zależności statystycznych pomiędzy zmienną zależną, taką jak zużycie energii, oraz zmiennymi niezależnymi objaśniającymi, takimi jak: dochód, wielkość produkcji wytworzonej, ceny energii, liczba ludności itp.

Warunkiem zasadniczym budowy takich modeli jest znajomość ww. zmiennych i ich możliwie dokładna mierzalność oraz to, aby wszystkie najważniejsze zmienne były uwzględnione w tworzonym układzie równań.

Modelom tym nie można nadać interpretacji przyczynowo-skutkowej, ponieważ czas nie jest przyczyną takiego lub innego kształtowania się zapotrzebowania na energię. Można najwyżej stwierdzić, że zmiany zapotrzebowania na energię zachodzą w czasie. Praktyka wskazuje, że w wielu przypadkach modele tendencji rozwojowej stosunkowo ściśle opisują zachowanie się zmiennej zależnej i mogą służyć nawet celom wnioskowania co do przyszłości.

Gdy utrzymanie modelu tendencji rozwojowej zapotrzebowania na energię jest niemożliwe, np. ze względu na drastyczne zmiany w warunkach funkcjonowania rynku energii, w praktyce stosuje się często metodę delficką, w której wykorzystuje się opinie ekspertów do celów prognozowania.

Modele bazujące na metodzie zapotrzebowania końcowego opracowano na podstawie bardzo szczegółowych i wybiórczych informacji, dotyczących przede wszystkim zapotrzebowania na energię przez różne odbiorniki, urządzenia i typy zastosowań.

Leave a Reply